Opeens nierpatient

 Zo aan het eind van het jaar is terug kijken altijd een populaire bezigheid van mensen. Zo ook voor mij.  Ik kijk niet bepaald met hele warme gevoelens terug op 2025. Dat begon natuurlijk al in het staartje van 2024 met huisartsen die andere dingen belangrijker vonden dan de patienten. Gelukkig kreeg op 2Januari een arts waarbij wel gelijk alle alarmen afging en lag ik diezelfde avond nog op de ic. Februari werd zo mogelijk nog erger met een hartinfarct en een iets langduriger verblijf in het ziekenhuis. Ondertussen zijn we een revalidatie traject en heel veel bloedprikken, plasjes inleveren, checks en bloeddrukmetingen verder en kan ik melden dat mijn hart op dit moment redelijk is hersteld, mijn hartklep lekt niet meer en mijn pompfunctie is ook een heel stuk verbeterd.  Mijn nierfunctie is op dit moment stabiel, hangt rond de 23/24%. Dat is uiteraard niet best maar zolang ik boven de 20% blijf is een nier transplantatie nog geen gespreksonderwerp. Dit word allemaal go...

 Rond de kerstdagen is het altijd even tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar. De ellende begon vorig jaar December met mijn eerste bezoek aan de huisarts. Ik ben de eerste die toegeeft dat ik veel te laat die stap genomen heb. Helaas was mijn huisarts niet bepaald het toonbeeld van helpende. Rond deze tijd vorig jaar ging ik voor de eerste afspraak, die eindigde op 2januari op de ic.  Het is een bewogen jaar geweest met veel dieptepunten en met opkrabbelen. Dat laatste gaat me niet al te best af, als ik heel eerlijk ben. Het is lastig om te realiseren wat er allemaal gebeurd is. Op het moment dat ik mensen uitleg wat er gebeurd is, is de eerste reactie; zo jong nog!.  Door die gedachtegang heeft het dus 4afspraken geduurd bij de huisarts. Omdat je jonger bent dan de gemiddelde hart/vaat patient word er overheen gekeken, het weggeschoven. Toen ze belde van de praktijk om  excuus te maken heb ik ook aangegeven dat ze verder moeten kijken naar de leeftijd en bet...

 Waar ik bij mijn laatste post nog heel trots was dat ik er 2 vlak na elkaar had geschreven, verzaak ik gelijk weer. Er is de afgelopen tijd veel gebeurd jaar eindelijk niets.  Mijn laatste nier onderzoek wijst uit dat mijn nierfunctie stabiel blijft, z'n 23%. Dat houd in dat het hele traject van transplantatie of eventueel dialyse stil ligt. Mocht het zo zijn dat mijn nierfunctie in ene snel naar benede keldert of 2 bloedonderzoeken  onder de 20% zit gaat het hele cirucus weer van start.  Voor mijn hart krijg ik eindelijk de echo en een ecg. De uitslag komt een week later. Het is de vraag of mijn revalidatie en alles erna hebben geholpen bij mijn pompfunctie en lekkende hartklep. Zo niet, wat gaat er dan gebeuren en zowel is het voldoende geweest en gaat dat normaliseren. Ook met arbo is er meer duidelijkheid. Het spoor 2 traject wat "normaal" gestart word na een jaar ziekte blijft op de plank. De arbo ziet in dat dat even nog geen optie is en dus ga ik eind decembe...

Ik ben weer onderweg om de vampieren een lekker portie vers bloed te bezorgen. Hopelijk gaat het dexe keer sneller dan de laatste keer op maandag. Donderdag hoor ik dan hoe of wat verder met mijn nieren en nieuwe medicatie. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik weinig tot geen last heb van bijwerkingen dus dat is al een klein plusje.  Na een telefonische afspraak met maatschappelijkwerk word er nu gekeken of ik een afspraak kan krijgen met een transplantatie coordinator zodat er een duidelijke tijdlijn, zonder tijden, kan worden gemaakt en het duidelijk is voor mij wat ik wanneer kan verwachten. Ook de Arbo gesproken vorige week. Over ruim 2 maanden zit ik al een jaar in de ziektewet. Wat vliegt de tijd toch voorbij dit jaar. Het is dan tijd om te kijken waar de mogelijkheden liggen. Krijg ik een jobcoach, om spoor 2 te volgen. Is dat soieso geen optie en moet ik gekeurd worden? Als dat laatste gebeurd, wat zijn dan de opties, op welk termijn en hoe dan verder.  Zij gaat inf...

 Bezoekje aan de hartfalen verpleegkundige. Deze kunnen we weer afvinken. Na een gesprek over hoe het gaat (moe, zo moe) en het is gegaan (moe, zo moe) en wat er allemaal gebeurt is (ellende) een gesprek over hoe of wat verder. Ik miste nog 1 medicijn van het hartfalen kwartet, nadat zij had overlegd met de cardioloog heb ik dat kwartet nu compleet. Voor nu.  Ik zag de bijwerkingen, ik zag het briefje van de apotheek en ik hoorde de verpleegkundige in mijn hoofd nog zeggen, we zitten wel met je nieren. De apotheek dacht daar het zelfde over vermoed ik, die hadden een briefje meegegeven aan Lief dat ik maar eerst mijn nierfunctie moest laten prikken. Ze hebben dan ook niet het complete recept meegegeven maar voor 2weken.  Toen ik de bijwerkingen zag was voor mij het feest echt compleet. Normaal lees is deze nooit maar het was nogal een duidelijk lettertype. Ik kan last krijgen van; maag,-darm problemen, moeite met slapen en vermoeidheid. Gelukkig kan ik 2 van de 3 al afstr...

 Ik schaam me. Ik had me zo voorgenomen om dit blog bij te houden, netjes updates te posten. Het is ook niet zo dat er veel te melden valt, behalve nog het vervolg oo mijn vorige post. Ik was bij de nefroloog geweest, uiteraard was het 2x24uur urine onderzoek verkeerd gegaan want berekend als 1 dag. Ik was er al bang voor omdat de persoon bij wie ik het inleverde het al niet helemaal snapte. Dat ik op allebei de flessen stickers had geplakt met de datum en de tijden van het opvangen is aan ze voorbij gegaan blijkbaar, net als de stickers Dag 1 en Dag 2. Maargoed. De nefroloog zelf maar berekend wat het dan moest zijn en kwam toch uit op een nierfunctie van 22%. Ik snapte het niet meer. Gaf dat ook aan. Geen idee meer wat zijn antwoord was als ik heel eerlijk ben. Het heeft iniedergeval geen indruk gemaakt. Deze nefroloog zit sinds het begin van de maand in een ander ziekenhuis en ik zou patient worden bij de arts die ook zit voor het pre transplantatie traject. Gaan we dus niet doe...

 Weer opweg in de tram naar het ziekenhuis bedenk ik me dat ik helemaal vergeten ben om vorige keer nog een blog te maken. De cardioloog was een gezellige man met een goed portie humor. Verder niet gek veel wijzer geworden, het meeste word geregeld via de hartfalen verpleegkundige, wat ik daar nou kwam doen dan? Geen idee. De ct scan ging ook wel goed, ik lag lekker en toen was het al voorbij. Gelukkig met kleding aan want daarvoor bij de ecg als weer in mn blootje gelegen. Geen uitslag of gekke dingen gehoord over de ct scan dus ga ervanuit dat daar geen rare dingen op te voorschijn zijn gekomen.  Dreamnight @ the Zoo was geweldig! Zo leuk geregeld voor de kinderen met leuke activiteiten, gratis ijsje en een rustig Blijdorp. Wij hebben genoten en belangrijker de Kleine Dame ook!  Wat ik persoonlijk erg fijn vond is dat alle kinderen daar een rugzakje hebben, anders reageren op situaties en daardoor is ook niets raar, heb je niet het gevoel dat je jezelf moet verantwoorde...

 Weer opweg naar het ziekenhuis. Jaja er gebeurd nog es wat in mn leventje. Vandaag gaan we voor een ecg, gesprek met de cardioloog en, tot mijn grote vreugde, een ct scan (want voor traject voor transplantatie gaat gewoon door ondanks dat we niet gaan transplanteren). Ik verwacht vandaag geen gekke, verrassende of onverwachtse dingen dus ben ik voor mijn doen vrij rustig. Ik weet niet zeker of we vandaag ook gaan zien of mijn "fit girl avontuur" wat heeft opgeleverd maar gevoels matig zeker wel. Mijn conditie houd het in iedergeval beter dan eerst, al zal stoppen met roken daar ook wel aan hebben bijgedragen. Maar wat voor invloed dit heeft gehad op mijn hart en bloeddruk? Geen idee. Mijn bloeddruk is elke keer als ik meet "gewoon" goed, uiteraard wel onder invloed van een lading pillen maar het is een begin.  Nog een paar weken fit girly zijn op de revalidatie en dan zit dat er ook op. Omdat niet iedereen tegelijkertijd is begonnen valt er elke week wel een of twe...

 De laatste afspraak verliep voor mij anders dan verwacht, anders dan waar ik op was ingesteld. Deze arts, die de pre transplantatie doet, vond dat 22% nierfunctie best goed was. Toen ik aangaf dat mijn nefroloog eigenlijk dacht dat het lager was, ach ja ik snap waarom hij dat heeft gezegd maar dat is niet, het is tussen de 20 en 25%. Okee...verbazing... Dat ik zo moe ben en blijf? Dat komt niet door mijn nierfunctie maar doordat ik niet goed slaap (oorzaak; dametje met extra zorg en chronische ziekte). Gelukkig had deze man ook een oplossing want ik moet aan mezelf denken. Of de Kleine Dame of ik moet een nacht in de week ergens anders slapen, of iemand die een nacht komt oppassen zodat ik haar alarm niet hoor (die gaat regelmatig af voor shits). Toen ik zei dat dit geen optie was, dat ik dan helemaal niet slaap, hoe krijg je me gek, dan moest ik leren anders te denken.  Ik werd boos, zacht gezegd. Had niet het idee dat deze man luisterde naar wat ik aangaf. Want hoe is het m...

 Toen ik hoorde dat mijn nierfunctie op 22% zat kon ik dat niet geloven. Ik belde voor iets anders naar de interne geneeskunde, werd later terug gebeld en dit werd even tussen neus en lippen door verteld. Stiekeme hoop op uitstel van een eventuele transplantatie. Uitstel van de verdere voorbereiding. Uitstel van executie. Bij de nefroloog aangekomen bleek het allemaal niet zo makkelijk te gaan. Doordat ik wat ben afgevallen (jaja, voordelen mensen) moet de berekening anders gedaan worden, nouja berekening, de schatting. De nefroloog vermoed wel dat mijn nierfunctie stabiel is gebleven maar 22%....dat was wel erg optimistisch. Wat inhield dat ik na de afspraak doorging voor een echo van mijn buik. Niet om te kijken of er een leven wezentje in zat maar om te kijken aan welke kant de meeste plek is voor een tweedehands "nieuwe" nier. (Had me toch kapot geschrokken als er opeens iets had gezwaaid). De keuze komt bij mijn donor te liggen want aan allebei de kanten genoeg ruimte en...

 Zodra de tram omroept dat de volgende halte Station Lombardije is voel ik de zenuwen weer opkomen. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed laten prikken en een weekje wachten op de uitslag.  Zodra ik de draaideur binnenga van het ziekenhuis voel ik de zenuwen nog verder opkomen. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed prikken. Zodra ik de draaideur achtet me laat en de geur van het ziekenhuis inadem vieren mijn zenuwe een feestje. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed prikken.  Zou dit trauma zijn? Ik heb dit niet bij elk ziekenhuis. Het Erasmus/Sophia geeft een gevoel van pure angst, wat een logisch gevolg is van alles wat daar gebeurt is.  Is het gezonde spanning? Zou kunnen hoewel bloedprikken mij verder niets doet.  Aanstelleritus? Ook nog een optie. Het maakt ook niet uit. De opluchting en de buitenlucht als ik weer buiten stap maken een hoop goed. Het was ook maar 1 buisje, ging nergens over.  Het grote wachten op de uitslag kan weer begin...

 Gelukkig mocht ik bij de laatste afspraak voor mn hart ook echt mijn kleding aanhouden, blijkbaar zien ze mensen bij de hartfalenpoli liever gekleed. Daar was het vooral praten, wegen en meten, net het consultatie bureau. Ook stond bloedprikken op het programma, had eigenlijk voor mijn afspraak gemoeten maar daar had ik overheen gelezen dus daarna maar even laten doen. Dat ging ook weer soepeltjes, mijn rechterarm had even geen bloed om weg te geven. Links gelukkig wel. Enkele uren later kwam telefonisch de uitslag, medicijn dit word vervangen voor medicijn dat en het goede nieuws; mijn nierfunctie was gestegen! Van 13 naar 16% en vanaf daar even doorgestoten naar 19%! S'ochtends had ik die nierfunctie nog besproken met het idee 16% is wel het hoogst haalbare...een flinke verrassing dus! Nog 1 % erbij en ik mag uit het voorbereidings traject voor dialyse en transplantatie. Nouja Mag..Moet😉.  Ergens in de komende week gaan we weer wat buisjes bloed aftappen en dan kijken wat ...

 De afgelopen weken veel informatie gehad over alles. Te beginnen met mijn hartrevalidatie, waar ik volgende week mee mag gaan beginnen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat sporten nou niet bepaald mijn hobby is. Tel daar 22 jaar asfalteren bij op en je kan je voorstellen dat mijn conditie al niet optimaal was voor mijn hartinfarct en nierfalen. Het word dus vooral spannend of ik het ga overleven. Gelukkig waren er op de intake ochtend vooral oudere mensen, in iedergeval een kleine 15 a 20 jaar ouder dan ik ben, wat mij de hoop geeft dat het tempo niet heel hoog gaat liggen. Maar we gaan het meemaken. Ook heb ik de dieeetiste gezien, dat lijkt de goede kant op te gaan. Mijn waardes lijken goed te zijn, alleen mijn fosfaat is iets te hoog. Lang leve de cola blijkbaar. Dat is een kwestie van de cola minderen/stoppen tot er een andere nier in mn lichaam geplakt is. Het minderen met zout gaat opzich goed al kom je er achter hoeveel zout overal in verwerkt word als je dr op gaat l...

Voor een ziekenhuis afspraak groeit bij mij de spanning en de stress. Deze blijft stijgen tot Na de afspraak waarna alle spanning gelijk in een klap weg valt. Om vervolgens voor de volgende afspraak weer omhoog te komen.  Heel soms, afhankelijk van de uitslag of het gesprek blijft het door mijn hoofd spoken. De wat als-en en de hoe dan's blijven dan in circeltjes rondrennen in mijn gedachten. Met als gevolg dat ik alles ga overdenken. Wat dan weer blijft rondspoken waardoor ik weer te ver ga denken.  Het probleem is dat het niets helpt. Ik krijg er geen rust van, geen antwoorden, geen helderheid. Voor nu heb ij vooral het gevoel dat we geen stap verder komen, dat het allemaal maar afwachten is op wat er misschien, eventueel, mogelijk komen gaat.  Inprincipe is het ook niet anders dan wachten. Voor mijn gevoel is het wachten op de uitslag van het genetisch onderzoek op dit moment het belangrijkst. Dat terwijl ik er ook weinig mee opschiet, het kan niet meer voorkomen worde...

 Afgelopen donderdag was het Wereld Nieren dag. Ik begon de week met een hoop informatie over nier dialyse, orgaandonatie en de opties in deze 2. Voor de rest bestond mijn week vooral uit hart zorgen. Een hartfilmpje wees uit dat mijn hart opzich weer redelijk doet wat het doen moet, de pompfunctie is noh lang niet waar het zijn moet maar gaat de goede kant op. Ook mijn bloeddruk was netjes zoals het hoort. 134/86.  Daarna een gesprek met de cardioloog, daar kreeg ik nog extra uitleg over wat er allemaal gebeurd was met me. Toen kwam denk ik het besef bij mij dat het echt heel erg geweest is. Hoewel mijn hoofd en gevoel daar nog steeds niet over op 1 lijn zitten.  Ook moest ik voor een fiets test. Voor de mensen die mij niet zo goed kennen. Als er iemand NIET sportief is, ben ik dat wel. Ik heb 22 jaar mijn longen geasfalteerd en in de laatste 6 jaar 1 keer op een fiets gezeten. Dit zorgde bij mij voor de nodige spanning terwijl je fietsen echt niet verleerd. Ik was dan o...

 Wist je dat.... * Een donor nier van een overleden persoon "maar" ongeveer 10 jaar mee gaat. * Een donor nier van een levende donor doet het gemiddeld 20 jaar. * Je komt pas op de transplantatie lijst voor een nier van een overleden persoon als je aan dialyse begint. * Je nooit te weten komt van wie je een nier ontvangt als het een anonieme of overleden donor is.  * Als je nier functie op 20% zit begint de voorbereiding d.m.v informatie en opties voor dialyse en donatie. * Je een perfecte match moet zijn met iemand om een nier te kunnen krijgen. * Je nier functie soieso afneemt met de jaren.  * Dit dus ook weer gebeurt met een donor nier en je daarom weer een nieuwe nodig hebt na verloop van tijd. * Je de rest van je leven medicatie moet blijven slikken om te voorkomen dat je lichaam de nieuwe nier afstoot. * Je jezelf kan vergiftigen als je nieren niet goed werken doordat je afvalstoffen niet neer worden afgevoerd.  * Nier dialyse in het ziekenhuis 3x per week gebe...

 Na de date met de nefroloog kreeg ik even een paar daagjes vrij af. Wat voor mij betekende dat ik een tas kon inpakken, en een voor de Kleine Dame, en voor een paar dagen naar mijn ouders kon vertrekken. Daar verander ik spontaan in een 14 jarige die zich nergens druk over hoeft te maken behalve wat te drinken, snoepen en wanneer k kan gaan slapen.  Nadat ik daar tot rust gekomen was en weer thuis in mijn eigen bed sliep mocht ik gaan bloedprikken. Gelukkig is dat altijd zo gedaan en is het daarna wachten op de uitslag. Die zou ik inprincipe pas 2 dageb latee krijgen, dus de zenuwen hadden zich vast in mijn hoofd genesteld.  S'middags had ik nog even geslapen, want je moet uitetaard wel de voordelen gebruiken in z'n situatie. Na een heerlijk slaapje had ik een gemiste oproep van een NummerOnbekend. Het vermoede dat dat de nefroloog kon zijn werd een uur later bevestigd toen hij weer belde.  Het eerste wat dan door je hoofd gaat is dat het nooit goed nieuws kan zijn ...

 Op vrijdag werd in ontslagen uit het ziekenhuis, op woensdag mocht ik op bezoek bij de nefroloog. Voor dat ik daar werd verwacht mocht ik nog even bloed laten aftappen en in een potje plassen. (T lijkt een rode fraad door dit blog te worden, das niet de bedoeling).  Na een tijdje wachten, tijd is relatief in t ziekenhuis, werden we binnen geroepen. Er vanuit gaand dat ik nu eindelijk antwoorden zou krijgen ging ik vol goede moed naar binnen. Maar helaas, nog geen antwoorden. De nefroloog vond het maar appart dat op mijn leeftijd mijn cholestrol zo hoog was, wat ze in Januari al waren vergeten te vertellen, en uiteraard dat infarct. Er gaat nu dus genetisch onderzoek plaats vinden in de hoop dat daar antwoorden uitkomen. Niet dat ik daar veel mee opschiet maar dan weten we in iedergeval waar t vandaan komt.  Ook bleek ik bloed armoede te hebben, wisten ze ook in Januari al maar ook dat was niet nodig om tegen mij te vertellen blijkbaar. Gingen we verder ook nog even niets...

  Dit stukje plaatste ik al eerder op facebook, stukje over de mra scan is dubbel aan mn vorige post maar wilde het ook niet teveel aanpassen. Deze gedachtes schreef ik snachts, want slaap is overrated ofzo... De vele blauwe plekken van alle infusen en naalden herinneren mij aan alle ellende van de afgelopen dagen. De muren van het ziekenhuis die op me afkomen doen mij beseffen dat het nog niet voorbij is. De piepjes die van de gang komen, van alle meet kastjes van andere patienten doen mij ook s'nachts herinneren waar ik ben. Hoe mijn toekomst eruit gaat zien, onzeker. Hoe en of mijn hart nog hersteld, onzeker. Of mijn nieren nog beter gaan worden, onzeker.  Onzekerheid maakt mij op dit moment meer kapot dan alle andere diagnoses. Vandaag had er een antwoord kunnen zijn. Niet op alles maar op een deel..ik zou een mra scan krijgen van mijn nieren in de hoop te kunnen zien wat daar mis gaat. Door fanatieke miscommunicatie ging deze niet door, de ene arts zegt mag niet zo kort n...

  Gekke titel, gevoelsmatig kloppende betekenis. Het betekend onderzoeken of iets waar is. Zo voelt het voor mij eigenlijk elk ziekenhuisbezoek, onderzoek of zelfs gesprek met een arts.  Ik kreeg op dag 3 een echo van mn hart, kijken of alles verder nog goed zat en deed wat het doen moest. De uitslag..niet best..verminderde pomp functie en lekkende hartklep. Natuurlijk, doe dat er ook maar bij. Een flink gevoel van onmacht kroop door me heen. Zo voelde het zeker toen ik te horen kreeg dat ze een mra scan wilde maken. Dat is inprincipe hetzelfde als een mri alleen zien ze met een mra je bloedvaten. In principe was de hoop dat er een bloedvat naar mn nieren verstopt zou zitten, dan zou daar een stent in gaan en was het "makkelijk" opgelost. Ik werd opgehaald in mijn rolstoel want ik mocht nog steeds niet alleen op pad, en werd naar de mri afdeling gebracht. Daar werd ik achtergelaten omdat de haal en breng service mensen nog meer te doen hebben. Na, wat aanvoelde als een uur kw...

 Wat er allemaal gebeurde met me in het ziekenhuis na mijn hartinfarct?. Veel, te veel. In eerste instantie laat ik alles over me heen komen, niet dat je veel keus hebt hoor. Nadat ze een stent hebben geplaatst word ik met bed en al naar de afdeling hartbewaking gebracht. Blijkbaar moet je na het plaatsten van een stent zn 4uur redelijk plat blijven, iig je been.  Weer lag ik op een kamer zonder sanitaire voorzieningen. Op mijn voorzichtige vraag, wat te doen als ik moet plassen, wist ik eigenlijk het antwoord al voor ik hem stelde. Het enige en grootste verschil met de vorige keer op de ic was toch wel dat ik er nu niet zelf op kon klimmen, want rechterbeen/lies. Wat dus betekend dat ze je helpen, broek uitdoen, op de po liggen en als je klaar bent...nouja..je snapt het concept wel denk ik. De ellende is vooral dag je dus moet blijven liggen. Dus ik moest ik die 4uur zo'n 7 keer plassen ofzo, want liggend kon ik niet goed plassen. Groot feest was het ook toen ik s'avonds voor...

Het volgende stukje had ik op ook faceboek gezet. Ik schreef dit snachts, slapen lukte me niet. Dit was, uit mn hoofd, een paar daagjes na mijn infarct.  ..maandagochtend voelde ik me niet goed, pijn tussen mn schouderbladen, druk vanaf mn borst en overgeven. Na dat laatste gingen mn armen tintelen en mn hoofd suizen. K besloot om op de grond te gaan zitten, als k dan zou vallen zou het iig dicht bij de grond zijn en evenlater vind ik liggen een nog beter idee. Niet wetende wat er gaande was vroeg ik mijn kline Dame mijn telefoon aan te geven en ben k gaan bellen zodat er iig even oppas was voor de kleine Dame terwijl ik lag bij te komen. Uiteraard ook Lief gebeld die gelijk zei dat ik maar even moest gaan bellen voor een ambulance.   Na ongeveer 10 minuten kwam deze aan gereden en de kleine Dame had netjes de deur al open gedaan zodat mensen binnen konden. Haar woorden tegen de ambulance broeders; Dokter mama sieeek daaar (al wijzen naar mij). Ze hielpen me overeind en m...

 Zoals gezegd, thuis. Gelukkig kon Lief 2weken zorgverlof krijgen zodat het voor mij iets minder zwaar was allemaal met de kleine Dame. Via een app moest ik mijn bloeddruk doorgeven, belde ze over, deed ik niet goed...moest 2x sochtends en 2x savonds. Oke geen probleem, zeg dat dan ff eerder zou je denken. Paar dagen later, weer het monitoringscentrum, ik hield teveel tijd tussen de metingen. Paar minuutjes, meer dan genoeg. Oke, vooral niet gelijk melden hoor, laat mij maar aanklooien. Het grote voordeel was dat dat allemaal vlak voor het weekend gebeurde, dan weet je zeker dat je even 2dagen rust hebt. Na het weekend belde ze geukkig weer, ik ging hun belletjes ookal bijna missen. Omdat mn bloeddruk nog steeds niet goed zakte ging mijn dosering medicatie omhoog en hoefde ik tot een week voor mijn afspraak met de internist mijn bloeddruk niet meer door te geven of te meten.  Lief was ondertussen weer aan het werk en de kleine Dame en ik hadden weer een beetje ritme te pakken ...

 Ik kwam op maandagmiddag thuis, en zat donderdag avond weer op de spoed. Ik moest thuis mn bloeddruk en hattslag doorgeven via een app en had al gezien dat mijn bloeddruk niet zo netjes was als tijdens mijn opname. Voor de grap krijg je ook andere medicatie mee naar huis dan dat je daar krijgt. En dat werkte blijkbaar niet zo best. Smiddag's was er een collegaatje langs gekomen wat erg gezellig was dus toen later de hoofdpijn kwam maakte ik me nog geen zorgen. Soieso als ik me elke keer zorgen moest gaan maken met hoofdpijn, had ik helemaal geen leven meer.  Tot het toch wel heel erg werd. Na het meten van mijn bloeddruk, pleurishoog over teringhoog, in combinatie met hoofdpijn, toch maar even de spoed gebeld. Nouja even, als ik gelijk het goede nummer had gebeld had het waarschijnlijk een stuk sneller gegaan maar, ik had een goed excuus, want hoofdpijn. Na uitleg aan de goede persoon, 3 keer doorverbonden dus 3x het hele verhaal, leek het ze een goed idee dat ik even langs k...

Ik hoor je denken...oogarts? Je ging voor benauwdheid, wat doe je dan bij een oogarts...Heel eerlijk, dat was precies wat ik ook dacht. Totdat de oogarts haar onderzoeken had gedaan en foto's had gemaakt vanijn oogbol...Ik bleek afwijkingen te hebben aan mijn oogzenuw en bij mijn pupil. Ze zeggen dan vooral niet wat alleen dat er een afwijking zit..want dat geeft lekker vertrouwen ook. De oogarts stuurde me gelijk door naar een internist, via de spoed, dat wel want t was na 17.00 en dan zijn het net ambtenaren; gierende banden naar huis. Eenmaal op de spoed aangekomen lag ik al snel aangesloten aan allemaal draden en infusen. Mijn bloeddruk..ergens tussen belachelijk en bizar hoog in.  Alarmbellen bij die verplegers/artsen en alles wat daar in het wit rondloopt. Na de nodige bloedprikken, potjes vol plassen, bloeddrukmetingen en hartfilmpjes werd ik door gereden naar de IC.  Bedenk, ik ging voor benauwdheid en ik eindig op de ic i.v.m veel te hoge bloeddruk. Er werd van alles ...

  De titel is niet helemaal kloppend, anders had ik nooit bij de huisarts aangeklopt. Laten we daar maar beginnen met het verhaal, komen we vanzelf waar we nu zijn. Al vanaf half November liep ik al wat te tobben met mijn gezondheid. Voornamelijk benauwdheid (wat ik verwarde met hyperventilatie, ik ben geen dokter he)zodra ik me inspande of ging liggen. Maar drukke tijden, feestdagen in aankomst, werken in een speelgoedwinkel en een kleine meid om me heen, altijd wel een excuus om vooral maar door te gaan. Zoals het een goede eigenwijs betaamd trok ik veel te laat aan de bel bij de huisarts. Na een nacht of wat amper te hebben geslapen een afspraak gemaakt. De 1e van de 4 in totaal. Bij deze praktijk is het altijd maar de vraag welke arts je hebt, of deze er al langer is of een invaller of…nja ze kunnen net zo goed Miep van de straat hebben geplukt en die neer zetten, heb je hoogst waarschijnlijk nog meer aan ook. Maar ik wijk af.. 1e afspraak; h.a zonder onderzoek of iets wat er m...