Opeens nierpatient

 Zodra de tram omroept dat de volgende halte Station Lombardije is voel ik de zenuwen weer opkomen. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed laten prikken en een weekje wachten op de uitslag.  Zodra ik de draaideur binnenga van het ziekenhuis voel ik de zenuwen nog verder opkomen. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed prikken. Zodra ik de draaideur achtet me laat en de geur van het ziekenhuis inadem vieren mijn zenuwe een feestje. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed prikken.  Zou dit trauma zijn? Ik heb dit niet bij elk ziekenhuis. Het Erasmus/Sophia geeft een gevoel van pure angst, wat een logisch gevolg is van alles wat daar gebeurt is.  Is het gezonde spanning? Zou kunnen hoewel bloedprikken mij verder niets doet.  Aanstelleritus? Ook nog een optie. Het maakt ook niet uit. De opluchting en de buitenlucht als ik weer buiten stap maken een hoop goed. Het was ook maar 1 buisje, ging nergens over.  Het grote wachten op de uitslag kan weer begin...

 Gelukkig mocht ik bij de laatste afspraak voor mn hart ook echt mijn kleding aanhouden, blijkbaar zien ze mensen bij de hartfalenpoli liever gekleed. Daar was het vooral praten, wegen en meten, net het consultatie bureau. Ook stond bloedprikken op het programma, had eigenlijk voor mijn afspraak gemoeten maar daar had ik overheen gelezen dus daarna maar even laten doen. Dat ging ook weer soepeltjes, mijn rechterarm had even geen bloed om weg te geven. Links gelukkig wel. Enkele uren later kwam telefonisch de uitslag, medicijn dit word vervangen voor medicijn dat en het goede nieuws; mijn nierfunctie was gestegen! Van 13 naar 16% en vanaf daar even doorgestoten naar 19%! S'ochtends had ik die nierfunctie nog besproken met het idee 16% is wel het hoogst haalbare...een flinke verrassing dus! Nog 1 % erbij en ik mag uit het voorbereidings traject voor dialyse en transplantatie. Nouja Mag..Moet😉.  Ergens in de komende week gaan we weer wat buisjes bloed aftappen en dan kijken wat ...

 De afgelopen weken veel informatie gehad over alles. Te beginnen met mijn hartrevalidatie, waar ik volgende week mee mag gaan beginnen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat sporten nou niet bepaald mijn hobby is. Tel daar 22 jaar asfalteren bij op en je kan je voorstellen dat mijn conditie al niet optimaal was voor mijn hartinfarct en nierfalen. Het word dus vooral spannend of ik het ga overleven. Gelukkig waren er op de intake ochtend vooral oudere mensen, in iedergeval een kleine 15 a 20 jaar ouder dan ik ben, wat mij de hoop geeft dat het tempo niet heel hoog gaat liggen. Maar we gaan het meemaken. Ook heb ik de dieeetiste gezien, dat lijkt de goede kant op te gaan. Mijn waardes lijken goed te zijn, alleen mijn fosfaat is iets te hoog. Lang leve de cola blijkbaar. Dat is een kwestie van de cola minderen/stoppen tot er een andere nier in mn lichaam geplakt is. Het minderen met zout gaat opzich goed al kom je er achter hoeveel zout overal in verwerkt word als je dr op gaat l...