Opeens nierpatient

 Als het druk om me heen is verlang ik naar stilte. Zodra er stilte is weet ik niet hoe snel ik geluid moet aanzetten. Als baby hield ik al niet van stilte om me heen en sliep ik met de radio aan in bed of de stofzuiger stond te draaien. (Moeders grijpen elke mogelijkheid aan om het stofzuigen uit te stellen he;)).  In stilte gaat mijn hoofd malen, piekeren, overdenken en over analyseren. Ik kan gesprekken voeren die nooit gaan plaats vinden, ruzie uitspreken die nooit bestaan hebben en problemen oplossen die er niet zijn en ook nooit zullen komen. In stilte staat mijn hoofd nooit stil.  Een bijgevolg van te lang rondlopen met een veel te hoge bloeddruk is dat ik nu pulserende tinitus heb. Tinitus is vooral bekend om een pieptoon die je continu hoort, andere vormen zijn onbekender, voor mij in iedergeval.  Vroeger was het mooiste geluid wat je horen kon "de zee" in een schelp. Beeld je dat geluid in en gooi je hartslag erbij, mix dat samen en je hebt pulserende tinit...

 Vol goede moed probeer ikmezelf aan te praten dat sporten, fintniss, trainen heus wel leuk is. Ik probeer dan ook 2 keer per week op mn fiets te stappen en naar de sportschool te gaan. Met frisse tegenzin, dat dan weer wel. Liegen, al is het maar tegen mezelf, is niet mn sterkste kant ;). Bij erg slecht weer, storm en regen, mag ik vanmezelf met de tram waarbij ik voor het gemak dan even vergeet dat ik alsnog door het slechte weer moet omdat de rit nu eenmaal niet begint bij de voordeur en stopt voor de deur van de sportschool.  Het werpt gelukkig wel zn vruchten af, dat sporten. Of hupsen zoals ik t zelf lang genoemd heb. Mijn hart is zo goed als hersteld en mijn nierfunctie blijft goed stabiel. Na een jaar zit ik op een functie van plusminus 23% waar bij 19% al werd gezegd, dit is t wel.  Als ik er ook eenmaal ben gaat er een knopje om en doe ik oefeningen alsof ik weet wat ik doe. Eerlijk gezegd, het meeste kijk ik eerst af bij andere voor ik er zelf aan begin. Als he...

 Over het algemeen kun je mensen in 3 hokjes zetten. Mensen je niet (goed) kent zien alleen de kant die ze willen zien. Je houden, gedrag en kleding bijvoorbeeld. De eerste indruk, dat wat mensen aan de buitenkant zieb. Mensen die je wat beter kent laat je zelf een kant zien, de kant waarvan jijzelf wil dat mensen die zien. vaak ook nog wel oppervlakkig maar iets dieper dan de eerste groep mensen. Vaak mensen die wel weten dat er iets speelt in je leven, niet precies weten wat maar waarbij jijzelf volhoud dat het prima gaat, niets aan de hand, makeupje op, glimlach aan en gaan. Dan de mensen die je goed kent, die jou kennen en weten wat er speelt. De mensen waarbij je niet hoeft te doen of het goed gaat, die door je glimlach en make up heen prikken. Dat zijn mensen die je moet koesteren, mensen die je kunnen helpen en die er hoe dan ook voor je zijn. Vaak komen deze mensen niet met veel maar met precies genoeg. Gelukkig heb ik dat soort mensen in mijn leven, niet veel maar, precies...