When it hasn't been your day, your week, your month Or even your year *I'll Be There for You -The Rembrandts

 Over het algemeen kun je mensen in 3 hokjes zetten. Mensen je niet (goed) kent zien alleen de kant die ze willen zien. Je houden, gedrag en kleding bijvoorbeeld. De eerste indruk, dat wat mensen aan de buitenkant zieb. Mensen die je wat beter kent laat je zelf een kant zien, de kant waarvan jijzelf wil dat mensen die zien. vaak ook nog wel oppervlakkig maar iets dieper dan de eerste groep mensen. Vaak mensen die wel weten dat er iets speelt in je leven, niet precies weten wat maar waarbij jijzelf volhoud dat het prima gaat, niets aan de hand, makeupje op, glimlach aan en gaan. Dan de mensen die je goed kent, die jou kennen en weten wat er speelt. De mensen waarbij je niet hoeft te doen of het goed gaat, die door je glimlach en make up heen prikken. Dat zijn mensen die je moet koesteren, mensen die je kunnen helpen en die er hoe dan ook voor je zijn. Vaak komen deze mensen niet met veel maar met precies genoeg. Gelukkig heb ik dat soort mensen in mijn leven, niet veel maar, precies genoeg.

Een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis, bij te komen van mijn hartinfarct en stent. Bij te komen van het nieuws over mijn nieren, hoewel het toen nog niet geheel duidelijk hoe slecht die er aan toe waren. Waar ik zelf niet bij stil had gestaan tot mijn moeder het zei is dat mijn hartinfarct op dezelfde datum was als dat mijn oma overleed, 17jaar geleden.  Dat doet dan toch wel iets met me, of ik nou wil of niet. 

Na een jaar herstellen kan ik zeggen dat het met kleine geschuifelde stapjes iets beter gaat. Met een zoutbeperking, revalidatietraject/sporten en niet roken ben ik een eind gekomen, vergeleken met vorig jaar en de maanden voor mijn infarct. Maar ik ben er nog niet. Mijn energielevel is ver benede peil. Mensen zien mij boodschappen doen, lunchen met een vriendin of wandelen met de Kleine Dame en denken dat het goed gaat met me. Wat zij niet zien, en wat ik vaak verborgen houd, is dat ik daarna uitgeteld ben. Dat ik bijna elke middag minimaal een uurtje slaap om op kracht te komen en dat ik na een dag met afspraken (ziekenhuis/arbo/whatever) een dag nodig heb om bij te komen. Dat zelfs als ik in de ochtend niet meer doe dan tekenen of serie kijken mijn energie ook gewoon weg is. Als ik dan smiddags na het eten niet op bed ga liggen ik de hele middag bezig ben met mezelf wakker houden. 

Dat laat je niet aan iedereen merken, wil je ook niet aan iedereen laten zien. Dat neemt niet weg dat het er wel is. Dat is het grote nadeel van "iets" hebben wat aan de buitenkant niet te zien is. Jezelf altijd maar moeten verantwoorden als je je even "normaal" voelt. Of even iets doet wat "normaal" is, zoals lunchen. Het voelt altijd fijn om dan even niet ziek/beperkt te zijn en gewoon even jezelf te zijn. Wetende wat het je de dagen erna kost.