Opeens nierpatient

 Op vrijdag werd in ontslagen uit het ziekenhuis, op woensdag mocht ik op bezoek bij de nefroloog. Voor dat ik daar werd verwacht mocht ik nog even bloed laten aftappen en in een potje plassen. (T lijkt een rode fraad door dit blog te worden, das niet de bedoeling).  Na een tijdje wachten, tijd is relatief in t ziekenhuis, werden we binnen geroepen. Er vanuit gaand dat ik nu eindelijk antwoorden zou krijgen ging ik vol goede moed naar binnen. Maar helaas, nog geen antwoorden. De nefroloog vond het maar appart dat op mijn leeftijd mijn cholestrol zo hoog was, wat ze in Januari al waren vergeten te vertellen, en uiteraard dat infarct. Er gaat nu dus genetisch onderzoek plaats vinden in de hoop dat daar antwoorden uitkomen. Niet dat ik daar veel mee opschiet maar dan weten we in iedergeval waar t vandaan komt.  Ook bleek ik bloed armoede te hebben, wisten ze ook in Januari al maar ook dat was niet nodig om tegen mij te vertellen blijkbaar. Gingen we verder ook nog even niets...

  Dit stukje plaatste ik al eerder op facebook, stukje over de mra scan is dubbel aan mn vorige post maar wilde het ook niet teveel aanpassen. Deze gedachtes schreef ik snachts, want slaap is overrated ofzo... De vele blauwe plekken van alle infusen en naalden herinneren mij aan alle ellende van de afgelopen dagen. De muren van het ziekenhuis die op me afkomen doen mij beseffen dat het nog niet voorbij is. De piepjes die van de gang komen, van alle meet kastjes van andere patienten doen mij ook s'nachts herinneren waar ik ben. Hoe mijn toekomst eruit gaat zien, onzeker. Hoe en of mijn hart nog hersteld, onzeker. Of mijn nieren nog beter gaan worden, onzeker.  Onzekerheid maakt mij op dit moment meer kapot dan alle andere diagnoses. Vandaag had er een antwoord kunnen zijn. Niet op alles maar op een deel..ik zou een mra scan krijgen van mijn nieren in de hoop te kunnen zien wat daar mis gaat. Door fanatieke miscommunicatie ging deze niet door, de ene arts zegt mag niet zo kort n...

  Gekke titel, gevoelsmatig kloppende betekenis. Het betekend onderzoeken of iets waar is. Zo voelt het voor mij eigenlijk elk ziekenhuisbezoek, onderzoek of zelfs gesprek met een arts.  Ik kreeg op dag 3 een echo van mn hart, kijken of alles verder nog goed zat en deed wat het doen moest. De uitslag..niet best..verminderde pomp functie en lekkende hartklep. Natuurlijk, doe dat er ook maar bij. Een flink gevoel van onmacht kroop door me heen. Zo voelde het zeker toen ik te horen kreeg dat ze een mra scan wilde maken. Dat is inprincipe hetzelfde als een mri alleen zien ze met een mra je bloedvaten. In principe was de hoop dat er een bloedvat naar mn nieren verstopt zou zitten, dan zou daar een stent in gaan en was het "makkelijk" opgelost. Ik werd opgehaald in mijn rolstoel want ik mocht nog steeds niet alleen op pad, en werd naar de mri afdeling gebracht. Daar werd ik achtergelaten omdat de haal en breng service mensen nog meer te doen hebben. Na, wat aanvoelde als een uur kw...

 Wat er allemaal gebeurde met me in het ziekenhuis na mijn hartinfarct?. Veel, te veel. In eerste instantie laat ik alles over me heen komen, niet dat je veel keus hebt hoor. Nadat ze een stent hebben geplaatst word ik met bed en al naar de afdeling hartbewaking gebracht. Blijkbaar moet je na het plaatsten van een stent zn 4uur redelijk plat blijven, iig je been.  Weer lag ik op een kamer zonder sanitaire voorzieningen. Op mijn voorzichtige vraag, wat te doen als ik moet plassen, wist ik eigenlijk het antwoord al voor ik hem stelde. Het enige en grootste verschil met de vorige keer op de ic was toch wel dat ik er nu niet zelf op kon klimmen, want rechterbeen/lies. Wat dus betekend dat ze je helpen, broek uitdoen, op de po liggen en als je klaar bent...nouja..je snapt het concept wel denk ik. De ellende is vooral dag je dus moet blijven liggen. Dus ik moest ik die 4uur zo'n 7 keer plassen ofzo, want liggend kon ik niet goed plassen. Groot feest was het ook toen ik s'avonds voor...

Het volgende stukje had ik op ook faceboek gezet. Ik schreef dit snachts, slapen lukte me niet. Dit was, uit mn hoofd, een paar daagjes na mijn infarct.  ..maandagochtend voelde ik me niet goed, pijn tussen mn schouderbladen, druk vanaf mn borst en overgeven. Na dat laatste gingen mn armen tintelen en mn hoofd suizen. K besloot om op de grond te gaan zitten, als k dan zou vallen zou het iig dicht bij de grond zijn en evenlater vind ik liggen een nog beter idee. Niet wetende wat er gaande was vroeg ik mijn kline Dame mijn telefoon aan te geven en ben k gaan bellen zodat er iig even oppas was voor de kleine Dame terwijl ik lag bij te komen. Uiteraard ook Lief gebeld die gelijk zei dat ik maar even moest gaan bellen voor een ambulance.   Na ongeveer 10 minuten kwam deze aan gereden en de kleine Dame had netjes de deur al open gedaan zodat mensen binnen konden. Haar woorden tegen de ambulance broeders; Dokter mama sieeek daaar (al wijzen naar mij). Ze hielpen me overeind en m...

 Zoals gezegd, thuis. Gelukkig kon Lief 2weken zorgverlof krijgen zodat het voor mij iets minder zwaar was allemaal met de kleine Dame. Via een app moest ik mijn bloeddruk doorgeven, belde ze over, deed ik niet goed...moest 2x sochtends en 2x savonds. Oke geen probleem, zeg dat dan ff eerder zou je denken. Paar dagen later, weer het monitoringscentrum, ik hield teveel tijd tussen de metingen. Paar minuutjes, meer dan genoeg. Oke, vooral niet gelijk melden hoor, laat mij maar aanklooien. Het grote voordeel was dat dat allemaal vlak voor het weekend gebeurde, dan weet je zeker dat je even 2dagen rust hebt. Na het weekend belde ze geukkig weer, ik ging hun belletjes ookal bijna missen. Omdat mn bloeddruk nog steeds niet goed zakte ging mijn dosering medicatie omhoog en hoefde ik tot een week voor mijn afspraak met de internist mijn bloeddruk niet meer door te geven of te meten.  Lief was ondertussen weer aan het werk en de kleine Dame en ik hadden weer een beetje ritme te pakken ...

 Ik kwam op maandagmiddag thuis, en zat donderdag avond weer op de spoed. Ik moest thuis mn bloeddruk en hattslag doorgeven via een app en had al gezien dat mijn bloeddruk niet zo netjes was als tijdens mijn opname. Voor de grap krijg je ook andere medicatie mee naar huis dan dat je daar krijgt. En dat werkte blijkbaar niet zo best. Smiddag's was er een collegaatje langs gekomen wat erg gezellig was dus toen later de hoofdpijn kwam maakte ik me nog geen zorgen. Soieso als ik me elke keer zorgen moest gaan maken met hoofdpijn, had ik helemaal geen leven meer.  Tot het toch wel heel erg werd. Na het meten van mijn bloeddruk, pleurishoog over teringhoog, in combinatie met hoofdpijn, toch maar even de spoed gebeld. Nouja even, als ik gelijk het goede nummer had gebeld had het waarschijnlijk een stuk sneller gegaan maar, ik had een goed excuus, want hoofdpijn. Na uitleg aan de goede persoon, 3 keer doorverbonden dus 3x het hele verhaal, leek het ze een goed idee dat ik even langs k...

Ik hoor je denken...oogarts? Je ging voor benauwdheid, wat doe je dan bij een oogarts...Heel eerlijk, dat was precies wat ik ook dacht. Totdat de oogarts haar onderzoeken had gedaan en foto's had gemaakt vanijn oogbol...Ik bleek afwijkingen te hebben aan mijn oogzenuw en bij mijn pupil. Ze zeggen dan vooral niet wat alleen dat er een afwijking zit..want dat geeft lekker vertrouwen ook. De oogarts stuurde me gelijk door naar een internist, via de spoed, dat wel want t was na 17.00 en dan zijn het net ambtenaren; gierende banden naar huis. Eenmaal op de spoed aangekomen lag ik al snel aangesloten aan allemaal draden en infusen. Mijn bloeddruk..ergens tussen belachelijk en bizar hoog in.  Alarmbellen bij die verplegers/artsen en alles wat daar in het wit rondloopt. Na de nodige bloedprikken, potjes vol plassen, bloeddrukmetingen en hartfilmpjes werd ik door gereden naar de IC.  Bedenk, ik ging voor benauwdheid en ik eindig op de ic i.v.m veel te hoge bloeddruk. Er werd van alles ...

  De titel is niet helemaal kloppend, anders had ik nooit bij de huisarts aangeklopt. Laten we daar maar beginnen met het verhaal, komen we vanzelf waar we nu zijn. Al vanaf half November liep ik al wat te tobben met mijn gezondheid. Voornamelijk benauwdheid (wat ik verwarde met hyperventilatie, ik ben geen dokter he)zodra ik me inspande of ging liggen. Maar drukke tijden, feestdagen in aankomst, werken in een speelgoedwinkel en een kleine meid om me heen, altijd wel een excuus om vooral maar door te gaan. Zoals het een goede eigenwijs betaamd trok ik veel te laat aan de bel bij de huisarts. Na een nacht of wat amper te hebben geslapen een afspraak gemaakt. De 1e van de 4 in totaal. Bij deze praktijk is het altijd maar de vraag welke arts je hebt, of deze er al langer is of een invaller of…nja ze kunnen net zo goed Miep van de straat hebben geplukt en die neer zetten, heb je hoogst waarschijnlijk nog meer aan ook. Maar ik wijk af.. 1e afspraak; h.a zonder onderzoek of iets wat er m...