Wat het oog niet ziet, wat het hart niet deert. Januari 2025

Ik hoor je denken...oogarts? Je ging voor benauwdheid, wat doe je dan bij een oogarts...Heel eerlijk, dat was precies wat ik ook dacht. Totdat de oogarts haar onderzoeken had gedaan en foto's had gemaakt vanijn oogbol...Ik bleek afwijkingen te hebben aan mijn oogzenuw en bij mijn pupil. Ze zeggen dan vooral niet wat alleen dat er een afwijking zit..want dat geeft lekker vertrouwen ook. De oogarts stuurde me gelijk door naar een internist, via de spoed, dat wel want t was na 17.00 en dan zijn het net ambtenaren; gierende banden naar huis.

Eenmaal op de spoed aangekomen lag ik al snel aangesloten aan allemaal draden en infusen. Mijn bloeddruk..ergens tussen belachelijk en bizar hoog in. 

Alarmbellen bij die verplegers/artsen en alles wat daar in het wit rondloopt. Na de nodige bloedprikken, potjes vol plassen, bloeddrukmetingen en hartfilmpjes werd ik door gereden naar de IC. 

Bedenk, ik ging voor benauwdheid en ik eindig op de ic i.v.m veel te hoge bloeddruk. Er werd van alles door mn infuus mn aderen ingespoten en ik kreeg een pilletje om rustig te worden, een uit de pammetjes familie. Had in tijden niet zo goed geslapen. 

Mijn grootste probleem was toch wel dat er op de kamers op de ic dus geen wc's zijn. Voor iedereen die mij ook maar een klein beetje kent weet dat dat een mega probleem is...Navraag leerde mij dat ik een po zou krijgen als ik moest...een po! Ik! Hell no! 

Dat werd dus hell yeah...gelukkig lukte het me allemaal zonder hulp (little did I know at the time) wat het iets minder beschamend maakte..ik weet dat is het niet maar geloof me, zo voelt het.

Na een nacht die nog wel een paar uur langer had mogen duren, pammetje weet je nog, kreeg ik te horen dat ik naar een 'normale' afdeling mocht, en zo werd ik smiddag's als een koningin met de rolstoel naar mijn tijdelijke onderkomen gebracht. Normaal ga je met bed en al maar ik vond zelf dat ik gewoon kon lopen en hun vonden van niet, de rolstoel was een compromise van beide kanten.

Gelukkig mochten alle toeters en bellen van mn lichaam af en kwamen ze om de paar uur handmatig alle controles doen. Hier is ook het beginnetje gemaakt ban mijn pilletjesberg. Ik begon hier met 1 bloeddruk verlager en een zalfje.. Dat zalfje is verder totaal niet relevant maar klein zijpaadje moet soms kunnen toch.

Na 2 dagen ziekenhuis zat ik helemaal onder de uitslag. Niet wetende wat het zou kunnen zijn of waar het vandaan moest komen krabbelde ik me helemaal gek..Ik vermoed dat het dag 3 was dat mijn lampje ging branden. Alle beddengoed, handdoeken, dekens, washandjes, alles word chemisch gereinigd, logisch ook begrijp me niet verkeerd, maar 3x raden wie daar allergisch voor is.....

Het grote voordeel van deze afdeling en de handmatige controles was toch wel dat ik een beetje vrijheid had en "gewoon" van de afdeling afmocht. In een rolstoel. Met begeleiding. Maar dat is meer dan alleen een kamertje van, wat zou het zijn, 5x5 ofzo?. Dit hield ook in dat ik in de hal een lekker broodje kon halen, snoep en onzin bij de bruna en heel eerlijk, stiekem een lekker sigaretje kon roken.

Na het weekend te hebbem doorgebracht in mijn eigen wereldje binnen het ziekenhuis mocht ik gelukkig naat huis. Mijn bloeddruk bleef goed onder controle op medicatie en verder waren er geen gekke dingen te vinden.

Ohja en die benauwdheid? Nog steeds aanwezig en eindelijk kreeg ik vlak voor vertrek te horen dat ik bocht achter mijn longen had. Niet dat ik er wat voor kreeg hoor, blijf jij lekker benauwd en slapenloos. In veryband met de lopende onderzoeken en hormoon waardes konden ze me niets geven. De volgende afspraak op de agende? 6 ! Weken ! Later ! Alsof ik nog even 6 weken zonder slaap zou gaan overleven.

Nouja die 6 weken..dat werden 3 dagen....