Rust noch duur hebben

 Zoals gezegd, thuis. Gelukkig kon Lief 2weken zorgverlof krijgen zodat het voor mij iets minder zwaar was allemaal met de kleine Dame. Via een app moest ik mijn bloeddruk doorgeven, belde ze over, deed ik niet goed...moest 2x sochtends en 2x savonds. Oke geen probleem, zeg dat dan ff eerder zou je denken. Paar dagen later, weer het monitoringscentrum, ik hield teveel tijd tussen de metingen. Paar minuutjes, meer dan genoeg. Oke, vooral niet gelijk melden hoor, laat mij maar aanklooien. Het grote voordeel was dat dat allemaal vlak voor het weekend gebeurde, dan weet je zeker dat je even 2dagen rust hebt. Na het weekend belde ze geukkig weer, ik ging hun belletjes ookal bijna missen. Omdat mn bloeddruk nog steeds niet goed zakte ging mijn dosering medicatie omhoog en hoefde ik tot een week voor mijn afspraak met de internist mijn bloeddruk niet meer door te geven of te meten. 

Lief was ondertussen weer aan het werk en de kleine Dame en ik hadden weer een beetje ritme te pakken met zn 2tjes. 

Een dag of 2 later kon ik de ambulance bellen voor de kleine Dame. Voor we het wisten waren we weer onderweg naar het Sophia met een compleet platgespoten kleine Dame. Die epileptische aanvallen lijken steeds heftiger te worden en het lijkt steeds meer medicatie nodig te hebben om te stoppen. Je snapt, goed voor de bloeddruk ook. Was op dat moment erg blij dat ik die even niet door hoefde te geven, vermoed als dag wel had gemoeten dat ze me gelijk op hadden gehaald. 

Gelukkig konden we eind van de middag met de kleine Dame weer naar huis. Terug naar de rust, terug naar ons eigen wereldje, terug naar tsja naar wat eigenlijk..naar langzaam herstel denk ik..