I'm still standing after all this time *I'm still standing - Elton John*

 Waar ik bij mijn laatste post nog heel trots was dat ik er 2 vlak na elkaar had geschreven, verzaak ik gelijk weer. Er is de afgelopen tijd veel gebeurd jaar eindelijk niets. 

Mijn laatste nier onderzoek wijst uit dat mijn nierfunctie stabiel blijft, z'n 23%. Dat houd in dat het hele traject van transplantatie of eventueel dialyse stil ligt. Mocht het zo zijn dat mijn nierfunctie in ene snel naar benede keldert of 2 bloedonderzoeken  onder de 20% zit gaat het hele cirucus weer van start. 

Voor mijn hart krijg ik eindelijk de echo en een ecg. De uitslag komt een week later. Het is de vraag of mijn revalidatie en alles erna hebben geholpen bij mijn pompfunctie en lekkende hartklep. Zo niet, wat gaat er dan gebeuren en zowel is het voldoende geweest en gaat dat normaliseren.

Ook met arbo is er meer duidelijkheid. Het spoor 2 traject wat "normaal" gestart word na een jaar ziekte blijft op de plank. De arbo ziet in dat dat even nog geen optie is en dus ga ik eind december mijn 2e ziekte jaar in. Gevoelsmatig is het heel bizar dat dit hele gebeuren al bijna een jaar aan de gang is. Zo voelt het absoluut niet, eerder een paar maanden en dat is nog ruim genomen. Voor nu blijft het dus rustig aan, blijven werken aan mijn conditie/kracht en proberen om niet te stressen. Nu lukt dat laatste me maar met moeite aangezien ik al kan stressen om een vliegje wat linksaf gaat in plaats van rechts. Er gebeurt ook teveel om me heen met teveel mensen om me niet druk te maken.

Het hele gedoe met de arbo gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Eigenlijk had ik langs moeten gaan op het kantoor van de arbo. Opzich geen probleem ware het niet dat Hilversum niet om de hoek ligt. Een reis die, met het ov, ongeveer 2 uur duurt. Eenmaal in de buurt van bestemming nog een wandelingetje van de bushalte naar dat kantoor en na een afspraak aldaar de hele weg weer terug. Gelukkig kon het last minute toch nog omgezet worden naar een videobel afspraak. Had ik daar wel naar toe gemoeten, had ik de rest van de week kunnen afschrijven. 

De regels in Nederland zijn zo dat je na een jaar ziektewet nog maar 70% salaris krijgt uitbetaald. Alsof je voor je plezier thuis zit, ziek bent.  Het "grappige" is dat je werkgever dan verplicht is om je een soort voorlichting te geven over hoe het na een jaar verder gaat, dus dat spoor 2 geneuzel en de uitleg van je 70% salaris, of je dan in een keer beter bent. Waarschijnlijk is het voor een hoop mensen een rede om dan toch maar weer aan het werk te gaan, in de hoop dat het dan toch goed gaat, kans lijkt mij groter dat de man met de hamer uiteindelijk een genadeloos harde klap komt geven en je nog verder van huis bent. Voor mij was dit, helaas, geen optie. Nog steeds is elke dag een gevecht om door te komen zonder in slaap te vallen op de meest onhandige plekken en tijden. Wat resulteerd in dat ik smiddags maar gewoon even een uurtje of anderhalf op bed ga liggen. 

Gelukkig slaap ik momenteel wel redelijk vast en daardoor ook iets beter. Wat niet wegneemt dat ik alsnog gebroken uit bed kom. Waarschijnlijk hebben mijn hart, nieren en medicijen hier stiekem toch meer over te zeggen dan dat ik zou willen.

Als een vorm van therapie ben ik aan het tekenen en vercen geslagen. Ik tekende altijd al wel een beetje maar ben me nu toch meer aan t verdiepen in "hoe het hoort". Je moet iets toch. Ik ben allang blij dat dat soort hobby's allemaal nog wel kunnen en ik me op die manier bezig kan houden en mijn gedachtes kan verzetten. 

Maar na het zuur komt het zoet, na regen zonneschijn en meer van dat soort dooddoeners, we blijven dus rustig aan doorademen. Alles op me af laten komen en proberen te genieten van alles wat wel goed gaat, mooi, leuk en gezellig is.