We'll walk this road together, through the storm. *Not affraid - Eminem
Ik ben weer onderweg om de vampieren een lekker portie vers bloed te bezorgen. Hopelijk gaat het dexe keer sneller dan de laatste keer op maandag. Donderdag hoor ik dan hoe of wat verder met mijn nieren en nieuwe medicatie. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik weinig tot geen last heb van bijwerkingen dus dat is al een klein plusje.
Na een telefonische afspraak met maatschappelijkwerk word er nu gekeken of ik een afspraak kan krijgen met een transplantatie coordinator zodat er een duidelijke tijdlijn, zonder tijden, kan worden gemaakt en het duidelijk is voor mij wat ik wanneer kan verwachten.
Ook de Arbo gesproken vorige week. Over ruim 2 maanden zit ik al een jaar in de ziektewet. Wat vliegt de tijd toch voorbij dit jaar. Het is dan tijd om te kijken waar de mogelijkheden liggen. Krijg ik een jobcoach, om spoor 2 te volgen. Is dat soieso geen optie en moet ik gekeurd worden? Als dat laatste gebeurd, wat zijn dan de opties, op welk termijn en hoe dan verder. Zij gaat infotmatie opvragen bij mijn specialisten, dan gaan er weer afwachten.
Ondertussen bedenk ik me dat het niet alleen mijn hart en nieren zijn die me bezig houden. Er zit ook nog een flinke dosis aan burn out klachten bij. Ptss, angstaanvallen en depressie maken dit kwart compleet. (Wat win ik, nu ik 2 kwartetten compleet heb?).
Op wilskracht vecht ik me door mijn rondje sportschool heen, energie is nog minimaal. 1 dag iets teveel doen houd in de dagen erna inleveren. Doseren is het toverwoord, rustig aan doen mijn nieuwe motto. Accepteren het doel.
Reacties
Een reactie posten