Op die fiets.

 Afgelopen donderdag was het Wereld Nieren dag. Ik begon de week met een hoop informatie over nier dialyse, orgaandonatie en de opties in deze 2. Voor de rest bestond mijn week vooral uit hart zorgen.

Een hartfilmpje wees uit dat mijn hart opzich weer redelijk doet wat het doen moet, de pompfunctie is noh lang niet waar het zijn moet maar gaat de goede kant op. Ook mijn bloeddruk was netjes zoals het hoort. 134/86. 

Daarna een gesprek met de cardioloog, daar kreeg ik nog extra uitleg over wat er allemaal gebeurd was met me. Toen kwam denk ik het besef bij mij dat het echt heel erg geweest is. Hoewel mijn hoofd en gevoel daar nog steeds niet over op 1 lijn zitten. 

Ook moest ik voor een fiets test. Voor de mensen die mij niet zo goed kennen. Als er iemand NIET sportief is, ben ik dat wel. Ik heb 22 jaar mijn longen geasfalteerd en in de laatste 6 jaar 1 keer op een fiets gezeten. Dit zorgde bij mij voor de nodige spanning terwijl je fietsen echt niet verleerd. Ik was dan ook echt trots opmezelf dat ik niet van die home trainer af gevallen ben.

Over 2 weken krijg ik nog een intake gesprek met een looptest, lopen gaat me wel lukken, en daarna ga ik het revalidatie traject in. 2 keer in de week sporten, sta me bij. 

Het enige dingetje was, dat mijn bovendruk nu weer veel te laag was. Die zat nu op 101/84. Dat hield in dat de verpleegkundige van dienst ging overleggen met een arts of ik wel naar huis zou mogen. Gelukkig wel want ik was niet bepaald van plan om in een onbekend ziekenhuis te blijven. 

Ook kwam het bericht op het ad dat in mijn woonplaats, Ridderkerk, bewoners vaker last hebben van nierfalen dan vergelijkbare gemeentes..helaas stond er niet bij hoe dat zou kunnen of wat de theorie er achter is. Maar laten we hopen dat daar goed onderzoek naar gedaan gaat worden...