Held op sokken ?

 Zodra de tram omroept dat de volgende halte Station Lombardije is voel ik de zenuwen weer opkomen. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed laten prikken en een weekje wachten op de uitslag. 

Zodra ik de draaideur binnenga van het ziekenhuis voel ik de zenuwen nog verder opkomen. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed prikken.

Zodra ik de draaideur achtet me laat en de geur van het ziekenhuis inadem vieren mijn zenuwe een feestje. Nergens voor nodig, moet alleen even bloed prikken. 

Zou dit trauma zijn? Ik heb dit niet bij elk ziekenhuis. Het Erasmus/Sophia geeft een gevoel van pure angst, wat een logisch gevolg is van alles wat daar gebeurt is. 

Is het gezonde spanning? Zou kunnen hoewel bloedprikken mij verder niets doet. 

Aanstelleritus? Ook nog een optie. Het maakt ook niet uit. De opluchting en de buitenlucht als ik weer buiten stap maken een hoop goed. Het was ook maar 1 buisje, ging nergens over. 

Het grote wachten op de uitslag kan weer beginnen. De bel afspraak staat voor volgende week. Ik hoop net als vorige keer dat ze vanmiddag nog bellen maar daar ga ik niet vanuit. Deze keer krijg ik weer te horen wat mijn nierfunctie is en wat het effect van de medicatie verandering is. 

Wachten op een telefoontje uit het ziekenhuis betekend weer; zenuwen elk geluidje van mijn telefoon; schrikken. Geen stap durven zetten zonder telefoon bij de hand want zal je net zien dat....terug bellen kan niet want ze bellen anoniem. Dus douchen? Als ze gebeld hebben. Naar de wc? Met telefoon en snel want bellen op de wc vind ik ook zo ongemakkelijk. 

Het voordeel als ze onverwachts eerder bellen; geen wacht zenuwen en mocht ik een gemiste oproep hebben...nja hadden ze maar moeten laten weten dat ze zouden bellen dan had ik de trilfunctie of geluid van mijn telefoon aangezet. 

Klinkt dubbel he. Maar bij het laatste is het niet mijn  fout als ik ze mis en bij de 1e wel. Zo werkt mijn grijze brei nu eenmaal😉