Een mens is geen aardappel. Juni 2025.

 Weer opweg naar het ziekenhuis. Jaja er gebeurd nog es wat in mn leventje. Vandaag gaan we voor een ecg, gesprek met de cardioloog en, tot mijn grote vreugde, een ct scan (want voor traject voor transplantatie gaat gewoon door ondanks dat we niet gaan transplanteren).

Ik verwacht vandaag geen gekke, verrassende of onverwachtse dingen dus ben ik voor mijn doen vrij rustig. Ik weet niet zeker of we vandaag ook gaan zien of mijn "fit girl avontuur" wat heeft opgeleverd maar gevoels matig zeker wel. Mijn conditie houd het in iedergeval beter dan eerst, al zal stoppen met roken daar ook wel aan hebben bijgedragen. Maar wat voor invloed dit heeft gehad op mijn hart en bloeddruk? Geen idee. Mijn bloeddruk is elke keer als ik meet "gewoon" goed, uiteraard wel onder invloed van een lading pillen maar het is een begin. 

Nog een paar weken fit girly zijn op de revalidatie en dan zit dat er ook op. Omdat niet iedereen tegelijkertijd is begonnen valt er elke week wel een of twee fit boy bejaarde af en komen er langzaamaan nieuwe slachtoffers bij. Het valt me elke keer zwaarder om te gaan en om gemotiveerd te blijven. Ook qua kracht lijkt het nu af te vlakken. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij waar ik nu sta, helemaal vergeleken met begin van het jaar toen alles in de puinpoeier liep. Fietsen doe ik nu met 65 watt, roeien op niveau 12, crosstrainen op 40 watt en de loopband op 5,5 km per uur en 6% helling. Eind vorig jaar, begin van dit jaar liep ik als een hijgend trekpaard de straat uit en was ik blij als ik dat onder de 5 minuten haalde. Klagen mag ik dus zeker niet, de vooruitgang is er zeker wel. 

Maar mijn vermoeidheid blijft. Dan heb ik het niet over "gewoon" moe maar echt moe, moe. Terwijl ik een spelletje speel op mijn switch moet ik vechten om mijn ogen open te houden, onderuit op de bank serie'tje kijken mond uit in een gevecht tegen de slaap. Of ik s'nachts nu goed slaap of niet. Hopelijk heeft de cardioloog daar antwoorden op. Nu hoor ik je denken, had de arts vorige keer niet een rede gegeven? (Lees vorige post). Jawel, ik geloof alleen niet dat dat de reden is. Of in iedergeval niet alleen. Het zal best mee spelen maar ik geloof niet dat het de hoofdoorzaak is. Of dat ontkenning is of eigenwijsheid, het zal allebei zomaar kunnen. Eerst alle andere mogelijkheden uitsluiten en dan wil ik het misschien gaan accepteren dat er andere redenen achterzitten dan mijn gezondheid. 

gelukkig komen er nog wat leuke dingen aan. Binnenkort ga ik kijken voor een trouwjurk, gaan we naar dream night @ de zoo in Blijdorp en wat verder vooruitgedacht de bruiloft. Hoewel dit alles opzich zeer vermoeiend is zijn het wel dingen waar ik naar uitkijk. Al houd het in dat ik een dag later inlever op energie. Heel soms is het lekker om gewoon even wat anders te doen en even geen patient te zijn.